ODDMUND HAGEN

Anbefalte bøker

Ti forfattarnamn gir meir enn ti bøker, og når eg no lister opp, i alfabetisk orden, det eg set størst pris på av det eg har lese gjennom eit nokså langt liv, omfattar kvar anbefaling også resten av forfattarskapet, berre så det er nemnt slik at sjansen for å finne gull også finst i forlenginga av denne lista.

Ivo Andric: Broen over Drina (1960). Saman med Konsulene (1962) gir denne boka ei djup og grunnleggande innsikt i Balkan som konfliktområde gjennom hundreåra, og i eit overlys av ekte humanisme og vidsyn løftar han Bosnia ut av det historiske mørkret.
:: Finnes boka i biblioteket ?

Kjell Askildsen: Thomas F's siste nedtegnelser til almenheten (1983). Blant gode norske novellistar veljer eg Kjell Askildsen fordi han har bana veg for mange yngre og fordi han er så eksklusiv og elegant i alt han set på papiret.
:: Finnes boka i biblioteket ?

Thomas Bernhard: Et barn (1995). Boka er første del av eit erindringsverk i fem band. Det kompromisslause og uforsonlege er Bernhards varemerke saman med eit språk som mange har herma, men som få eller ingen kan gjenskape i Bernhards ånd.
:: Finnes boka i biblioteket ?

Elias Canetti: Den reddede tungen (1982). Ingen overgår Canetti i å erindre seg sjølv, sin eigen familie og si eiga samtid. Dersom erindring er ein eigen sjanger, har Canetti skapt den og løfta den til det nivået der nobelprisar blir utdelt. Boka innleier Canettis trebandsverk med erindringar.
:: Finnes boka i biblioteket ?

Olav Duun: Menneske og maktene (1938). Om å klore seg fast i det heimlege og stole på eigne krefter. Oppi dette finst det også eit kystlandskap og eit levande kystmiljø som folk i dag trur dei kan gjenskape som kystkulturdagar og festivalar. Olav Duun ville ledd av det.
:: Finnes boka i biblioteket ?

Jon Fosse: Morgon og kveld (2002). Igjen eit landskap og eit miljø tilført ein eksistensiell dimensjon som løftar teksten mot lyset eller senkar den i mørkret. Ein gir seg over og gret, og det gjer ingen ting, faktisk. Det er slik det skal vere i forhold til denne teksten.
:: Finnes boka i biblioteket ?

Tove Jansson: Pappan och havet (1965). Tove Janssons grep er heilt spesielt, og det fører lesaren inn i ei verd der det magiske og det verkelege får styre teksten. Ho skaper ei stemning der lesaren ønsker at fiksjonen var verkeleg. Sånn är det tyvärr inte, men hos Tove Jansson är det dock sådär.
:: Finnes boka i biblioteket ?

Jaan Kross: Keisarens galning (1986). Ein historisk roman som fangar inn ei tid og ein tilstand som peiker langt ut over den staden og den tida det gjeld; Estland i 1820-åra. Om Nobelprisen ein gong skal gå til Estland, er Jaan Kross min kandidat.
:: Finnes boka i biblioteket ?

Carl Frode Tiller: Skråninga (2001). Tiller har ei tung bør å bere: han er den nye Olav Duun. Eg seier det ikkje for å smiske, snarare fordi eg ser at Tiller har har det stilistiske og innhaldsmessige på plass, og han vil utvikle det mot det meisterlege slik Duun og Uppdal gjorde det.
:: Finnes boka i biblioteket ?

Kristofer Uppdal: Altarelden (1920). Ei av dei store og monumentale diktsamlingane her til lands. Her finn ein "Isberget", "Sauros-skratt" og ikkje minst "Håløygske sonettar", enkeltdikt og suitar som gnistrar mot natta og mørkret. Storslått er ordet.
:: Finnes boka i biblioteket ?